Hoe oud is jy?

Ek het onlangs ʼn interessante vraag gelees: “How old would you be, if you didn’t know how old you are?”

As jy nie ʼn idee gehad het in watter jaar jy gebore is nie en daar was niemand om vir jou te sê hoeveel verjaardae jy al gehad het nie. Hoe oud sou jy gedink het, is jy?
Dit is ʼn goeie vraag. Ek dink ek sou onmiddellik geantwoord het ek is so pas een en twintig. Want, dit is hoe ek voel.

Diep binne in elkeen se hart is ʼn jongmens, dalk selfs ʼn kind. Iemand wat soms groot skrik as hulle in die spieël kyk. Is daardie grys hare myne? En die dubbelken? Watse lyne is om my oë? Plooie? Wanneer het dit verskyn? Ek skrik selfs partykeer as ek ou skoolvriende raakloop. Veral as ek hulle laas nog in ʼn skooluniform gesien het! En dan wonder ek of hulle ook skrik.

My pa sê altyd jy is so oud soos wat jy voel. Ek sal daarop staan. My oumagrootjie het drie en negentig jaar oud geword. Sy het skottelgoed gewas en beskuit gebak tot op die einde toe en jy moes nie eens aanbied om dit vir haar te doen nie. “As ek stil sit gaan ek oud word en doodgaan” was haar verweer. Ek onthou nog hoe ek grootoog gesit en luister het na stories oor haar kinderdae. In verwondering het ek besef, hier sit ʼn hele lewe voor my…

Niemand wil oud word nie. Maar ons kan dit nie keer nie. Dit is een van daardie dinge in die lewe wat gaan gebeur. Ons moet oefen en gesond eet en wegbly van alles wat sleg is vir ons liggame. Dit weet ons almal, want, almal van ons het een of ander tyd al gehoor hulle sê: “Jy het nie beheer oor oud word nie, maar jy het beheer oor hóé jy oud word.”

Ek dink egter dit stop nie daar nie. Partykeer gebeur dinge in jou lewe wat jou skielik ook jonger kan laat voel. Soos die vrou wat op veertig vir die eerste keer ma word. Of die man wat ʼn totale loopbaan skuif maak op vyftig. Dalk besluit iemand om op sestig verder te studeer.

Ek het gelees van ʼn vyf en negentig jarige vrou, Nola Ochs, wat by Fort Hays State Universiteit gegradueer het. En, dokter Leila Denmark, wat die oudste praktiserende dokter was. Met haar aftrede in Mei, 2001 was sy honderd en drie jaar oud en het nog tot op honderd en veertien jaar geleef. Gladys Burril het die Guinness Book of World Recordsgehaal as die oudste persoon ooit om die Comrades Marathon te voltooi, sy was twee en negentig jaar oud.

Hoe het hierdie mense dit reggekry? Dalk het hulle besluit om te vergeet hoe oud hulle regtig is en te leef so oud soos wat hulle voel…

As jy leef so oud soos wat jy voel, is oud word dalk glad nie so erg nie. Ek dink ʼn mens is oor die muur as jy ophou droom en ophou hoop.

Solank jy nog asemhaal is daar ʼn rede vir jou lewe.

God gebruik jou nog.


Jy kan maar net sowel die beste daarvan maak…

Prysuitdeling

Dit is weer daardie tyd van die jaar. Prysuitdelings.

Dit is die tyd waarin ʼn mens vir twee ure op ʼn harde saal stoel sit en wag vir jou kind se naam om uiteindelik gelees te word. Jy is so besig om te wonder waarvoor sy ʼn prys gaan kry, dat jy nie juis luister watter pryse die ander tweehonderd kinders kry nie. As sy dan uiteindelik daar op die verhoog saam met haar klas staan, is jy weer so besig om foto’s te neem, dat jy inelkgeval nie eens mooi hoor wat op die stuk papier staan waaroor sy groot oog staan en loer nie. Maar jou hart swel van trots en jy sug van verligting dat haar naam wel uitgelees is.

Ek kan nie help om te wonder waar prysuitdelings begin het nie…hoekom het mense besluit daar moet sertifikate, medaljes, balkies, trofee en allerhande dinge uitgedeel word om te wys hoe oulik iemand is? Wat van die outjie wat nie ʼn medalje kry nie? Of die een wat vol hoop na die trofee staar net om te sien hoe dit aan iemand anders oorhandig word?

Die doel van ʼn skool prysuitdeling is om kinders aan te moedig en te motiveer om hard te werk. Harde werk word beloon. Dit is tog hoe die lewe werk en dit is ook ʼn Bybelse beginsel. Daar is heelwat Spreuke wat rofweg daarop neerkom dat ʼn mens die vrugte van sy arbeid sal pluk. Maar ongelukkig werk die lewe nie altyd op Bybelse beginsels nie en verander prysuitdelings eerder in verwaande spog-skouspelle. Dit is ʼn hartseer feit dat harde werk nie die enigste kriteria is waarop sommige kinders pryse kry nie. Daar is ongelukkig ander faktore ook betrokke wat heel onder aan die lys van eerlikheid en integriteit staan. Dit sien ʼn mens ook in die grootmens wêreld en op sportvelde. Die ‘employer of the year’ is nie noodwendig die een wat die hardste gewerk het nie en goue medaljes word nie altyd aan die span uitgedeel wat verdien het om te wen nie.

ʼn Mens kan nie die waarde wat die wêreld aan belonings heg vertrou nie. Maar God gee ook ʼn prys. En die waarde van daardie prys kan jy ten volle vertrou.

In 1 Petrus 1: 6-7 staan daar: “Verheug julle hieroor, selfs al is dit nodig dat julle ʼn kort tydjie bedroef gemaak word deur allerhande beproewings sodat die egtheid van julle geloof getoets kan word. Julle geloof is baie kosbaarder as goud, goud wat vergaan. Selfs die suiwerheid van goud word met vuur getoets, en die egtheid van julle geloof moet ook getoets word, sodat dit lof en heerlikheid en eer waardig mag wees by die wederkoms van Jesus Christus.”

Daar is nog ander verse ook in die Bybel wat praat van oorwiningspryse. Maar wat my aangryp van die bogenoemde, is dat God waarde heg aan ons geloof. Soveel waarde het ons geloof vir Hom dat hy dit deur ʼn toets sit. Hy wil met die wederkoms kan sê: “Oor hierdie mens se geloof kan julle maar hande klap en juig. Julle kan verseker weet dit is eg, want dit het My toets deurstaan.”

Jy sien, God se prysuitdeling gaan nie soos mense s’n wees nie. Jy kan Hom nie omkoop met goeie dade en ʼn rekord tyd van ure in die kerk nie. God kyk hoe jy optree in die oomblikke wat dit regtig moeilik is om ʼn Christen te wees. Daardie kere wat jy moet opkom vir Jesus. Wat doen jy? Bly jy stil om die vrede te bewaar? Ek het altyd. Totdat ek besef het dit is ʼn toets. Gaan lees bietjie Matteus 10: 32-33. Dit het my geruk.

En wat van die kere wat dit regtig baie sleg gaan met jou? Ek weet hoe dit voel om in die wildernis rond te dwaal. Job se boek is nie verniet in die Bybel nie. Ek glo dit is juis ʼn groot stuk genade om ons bietjie met die toets te help. Job het in een dag alles verloor wat hy besit het. Wat het hy gedoen? Hy het God geprys, nie gesondig nie en nie vir God verwyt nie. (Job 1:21-22) Sy geloof het die toets deurstaan en hy is daarvoor dubbel en dwars beloon (Job 42:10-17).

Dit is so maklik vir ons om menslike verheerliking na te streef, dat ons partykeer vergeet dit is net tydelik. God se prys is ewig. Op die ou end is dit tussen jou en Hom.

Die grootste en beste beloning van jou lewe gaan wees as jou naam eendag uit die Boek van die Lewe gelees word omdat jy die regte keuse gemaak het.


Sien jou by die prysuitdeling…

\'n Brief aan my kind

My liewe kind…

ʼn Nuwe emosie het in my wakker geword, die eerste keer wat ek jou hartjie hoor klop het. Dit is ʼn emosie wat ek nie voorheen gehad het nie, maar wat saam met jou groter en sterker gegroei het. Nou is dit so deel van my dat ek nie kan onthou hoe my lewe daarsonder was nie.

Verwondering. Blydskap. Vrede. Verantwoordelikheid. Vrees. Nederigheid. Verbasing. Alles in een.

Ek sou my lewe vir joune ruil. En sal nog steeds.

Daardie eerste keer wat ek jou warm asempie teen my wang gevoel het en jou pasgebore velletjie geruik het, sal ek nooit in my lewe vergeet nie. Dit was op daardie oomblik wat die nuwe emosie my hele wese oorgeneem het. Ek weet nou dis hier om te bly. Vir so lank as wat ek lewe!

Al die ouerskap boeke, al die toerusting en al die goedbedoelde raad was ewe skielik nie genoeg nie. Jy is jy. Hulle kon nog nie oor jou skryf in enige boek nie, want jy was nog nooit gewees nie. Op die ou end het ons geleer dat ons eie raad die beste raad is, al was ons soms raadop.

Maar op ʼn wonderbaarlike manier word kinders vanself groot en as jy weer sien staan daar ʼn mens voor jou.

Dis vir jou, my liewe klein mensie, aan wie ek hierdie brief skryf.

Ek wil hê jy moet weet, ek staan elke dag stomgeslaan oor jou. Ek is nog steeds in verwondering.

God het ʼn unieke vlammetjie in jou hart aan die brand gesteek. Ek bid dat jy sal ontdek waarvoor daardie vlammetjie is en hom aan die brand sal hou.

As jy eendag terugkyk op jou lewe saam met my, hoop ek dat jy sal kan sê ek was altyd daar. In jou eerste oomblikke, jou beste oomblikke en jou slegste oomblikke. Ek weet jy sal nie alles onthou wat ek sê nie, maar wel hoe ek jou laat voel het. Ek bid dat daar meer goeie as slegte gevoelens sal wees.

Vir jou veg ek op my knieë. Vir beskerming en gesondheid. Vir guns. Vir die regte vriende, die regte juffrou, die regte man. Vir jou siel…vir Jesus…vir ʼn koningkrykslewe…

Mag jy sterk staan my liewe klein mensie. Mag jy stroomop swem as die stroom verkeerde rigting gaan. Mag jy altyd jou kop hoog hou sodat jou kroon nie afgly nie. Mag die vreugde van God jou krag wees.

Moet nooit ophou om mooi dinge raak te sien nie. Glimlag altyd vir jouself in die spieël. Dans en sing totdat jy hardop lag. Moenie dat enige iemand of enige iets jou vrede steel nie. Praat heeltyd met God.

Daar gaan ʼn dag kom wat jy gaan huil oor die lewe. Onthou dan net. Ons is in die wêreld maar nie van die wêreld nie. Jesus het gesê ons sal dit moeilik hê. Maar hou moed, Hy het die wêreld klaar oorwin. Bly net aan Sy kant. Altyd.

Daar gaan dalk ook eendag ʼn wildernis wees waardeur jy moet stap. Onthou asseblief net om te stap totdat jy uit is en nie daar agter te bly nie.

Daar gaan mense wees wat jou gaan teleurstel, afbreek en seermaak. Onthou, liefde is ʼn keuse. Vergewe, vergewe en vergewe. Dit maak jou vry.

Maar vir eers is jy die klein mensie wat God vir my gegee het om groot te maak sodat jy die mens kan wees wat Hy bedoel het jy moet wees. Ek sal elke oomblik van hierdie voorreg koester.

Moet dit nie vergeet nie…ek is onbeskryflik baie lief vir jou!



Boeke wat my hartsnare gepluk het

Vandag wil ek bieg oor ʼn swakheid.

Boeke.

My man weet al hy moet wye draaie met my om ʼn boekwinkel loop, want as ek eers daar instap spandeer ek gewoonlik ʼn onbehoorlike persentasie van my salaris! Ek het ʼn liefde vir boeke wat al van kleintyd af kom. Om die waarheid te sê, wonder ek ook partykeer of ek nie dalk al kon lees van geboorte af nie, soos Scout, in Harper Lee se To Kill a Mockingbird.

Om verdiep te kan raak in ʼn boek is ʼn wonderlike ervaring. Om op reis te gaan na ʼn ander tyd en plek terwyl jy op een plek stilsit is fenomenaal.

Daarom het ek dit goed gedink om van die boeke, wat ʼn verskil in my lewe gemaak het, met julle te deel. Om die lys kort en kragtig te hou, het ek besluit om by boeke met ʼn Christelike grondslag te bly, vir eers…

My heel gunsteling boek, natuurlik, is Die Bybel. Was nog altyd en sal altyd bly. Die beste boek om saam met Die Bybel te lees is The Dake Annotaded Reference Bible. Strikvraag? Trek die Dake nader. Dit werk vir my.

So, hier is twintig boeke wat my hartsnare gepluk het en wat ek enige tyd sal aanbeveel. Hulle is in alfabetiese volgorde:

Andy Andrews. The Heart Mender
Andy Andrews. The Noticer
Benescke Janse van Rensburg. Ontdek God in die stories van mense
Bilquis Sheikh with Richard H. Schneider. I Dared To Call Him Father
C.S. Lewis. The Problem of Pain
Don Piper with Cecil Murphey. 90 Minutes in Heaven
Dr M.K. Strydom. Healing Begins With Sanctification of the Heart
Francine Rivers. Redeeming Love
Harold & Maud Weitz. Activating the Victorious Kingdom Life
Jack Hayford. The Secrets of Intercessory Prayer
John Ortberg. If You Want To Walk On Water, You’ve got To Get Out of the Boat
John Piper. Finally Alive
Jonathan Cahn. The Mystery of the Shemitah
Kevin & Alex Malarkey. The Boy Who Came Back From Heaven
Kobus Neethling, Hennie Stander, Raché Rutherford. Dink soos Jesus
Mark Batterson. Praying Circles Around Your Children
Max Lucado. A Gentle Thunder
Max Lucado. Outlive Your Life
Melanie Hemry & Gina Lynnes. God’s Power for Healing   
Stephan Joubert. Hijacked By Jesus
Dit is my lysie.

Maar ek is baie nuuskierig om te hoor wat jou lysie is!

Deel dit asseblief met ons. Jy hoef nie twintig boeke te lys nie. Twee boeke, of selfs een, is net so waardevol!


Laat ons weet.

Brood van die lewe

C.S Lewis het gesê: “You don’t have a soul. You are a Soul. You have a body.”

Ek het onlangs die boek, 90 minutes in heaven, deur Don Piper, gelees. Hy het ʼn baie ernstige motorongeluk oorleef nadat ʼn dominee in die wrak van sy motor geklim en vir hom gebid het. Hy was eintlik reeds dood, maar die dominee se gebed het hom uit die dood uit terug gebring. In die boek vertel hy wat met hom gebeur het tydens die negentig minute waarin hy dood was. Hoe hy vriende en familie wat reeds oorlede was gesien het en hoe asemrowend die hemel is.

Ja, ek weet wat jy dink. En dis goed so. ʼn Mens moet maar altyd bietjie skepties oor sulke stories wees. Ek het ook al baie van hulle gelees wat my hardop laat lag het.

Maar, daar is ʼn egtheid aan hierdie verhaal wat jou kritiese stemmetjie stil maak.

In die boek maak Don Piper ʼn stelling wat my goed laat nadink het. Hy sê: “I felt as if I had never seen, heard, or felt anything so real before. Never, even in my happiest moments, had I ever felt so fully alive.” En op ʼn ander plek: “Think of the worst thing that’s ever happened to you, the best thing that’s ever happened to you, and everything in between. Heaven is more real than any of those things.”

Ons praat van realiteit. Alles wat ons met ons sintuie kan beleef is eg. Vandaar die sê-ding “Knyp my, ek wil seker maak ek is wakker.” Solank die natuurwette nagekom word, is dit eg. Maar hier beweer Don Piper dat die hemel vir hom meer realisties as sy lewe op aarde gevoel het en dat hy nog nooit so lewendig gevoel het as toe hy eintlik dood was nie…

Waarom het Jesus gesê “Ek is die brood wat lewe gee”? Waarom het Hy gesê: “wie van die water gedrink het wat Ek hom sal gee, sal in alle ewigheid nooit dors kry nie”? Ons weet Hy het nie van ons fisiese liggame gepraat nie. Ons weet Hy het nie van regte brood en regte water gepraat nie.

Jy sien, Hy is die een wat ons geskape het wat ons is…’n siel met ʼn liggaam.

Deesdae word groter pogings aangewend om ons liggame gesond te hou. Mense raak al hoe meer bewus van dinge wat ons liggame skade aandoen en elke nou en dan is daar die een of ander wonderlike dieet wat van jou die gesondste, mooiste lyf ooit gaan maak. Niks fout daarmee nie. Ons moet tog mooi kyk na hierdie tente van ons, soos wat Paulus dit noem. Maar, ek kan nie help om te wonder of ons nie dalk die groter prentjie mis kyk nie.

Dit lyk amper vir my asof hier in twee rigtings beweeg word. Hoe meer passievol ons oor ons liggame raak, hoe minder passievol raak ons oor ons siele. Ons word nie net gebombardeer met gesonder idees vir ons liggame nie, ons word ook al hoe meer sielsgif gevoer.

Skakel maar net die TV aan as jy wonder of ek nou die kluts kwytgeraak het. Gaan kyk ʼn bietjie watter flieks wys. Watter boeke is top verkopers. Hou jou oor op die grond en luister wat word ons kinders geleer oor monsters, hekse en vampiere. Hoeveel mense gaan nog met die Bybel onder die arm kerk toe? Die Bybelverse word mos nou mooi groot daar op die bord gegooi. Is dit regtig nodig om seker te maak dit staan wel so in die Bybel?

Ons is baie besorgd oor wat ons liggame gevoer word. Maar, dalk is jy anoreksies omdat jy nie jou daaglikse brood inkry nie.

In die Middeleeue is daar blykbaar net elke ses maande gebad. Ons weet nou ons moet elke dag bad. Maar, dalk is jy nog vuil teen die tyd dat jy by die hemel se hekke wil instap, omdat jy nooit skoongewas is met die bloed van die Lam nie.

Die ewigheid is ʼn lang tyd om verkeerd te wees.

Ons raak moedeloos as dinge nie uitwerk soos wat ons dink dit moet uitwerk nie. Ons raak benoud as ons die nuus lees en dan vlug ons na groener gras. Ons jaag deur ons lewens en werk onmenslike lang ure om skuld af te betaal. Skuld wat ons maak sodat ons die lewens kan leef wat die samelewing sê ons moet leef. Ons dink hierdie wêreld is al wat daar is. Maar ons kyk die groter prentjie mis.

Wanneer laas het jy stil gesit en ordentlike brood geëet?


Waarmee voed jy jou siel?

Altyd betyds

“Dit is die maand Oktober! Die mooiste, mooiste maand!
Dan is die dag so helder, so groen is elke aand,
so blou en sonder wolke die hemel heerlik bo,
so blomtuin vol van kleure die asvaal ou Karoo,”
Inderdaad meneer Leipoldt. ʼn Maand om oor te dig!
Uiteindelik is alles weer groen en mense se harte roer met ʼn vars opgewondenheid oor die lewe. Vrolike kinder-geluide weergalm in die kloof soos wat daar weer buite gespeel en geswem word. Gesinne eet aandetes saam op die stoep en gesels tot laat in die nag. Van my beste herinneringe, is die somernag geselsies saam met my pa. Ons kon vir ure so op die stoep sit en filosofeer oor die lewe. Dit is vir my asof mense uit hulle gate kruip in Oktober. Asof daar weer gelééf word. Die winter-griepe en verkoues is vergete en trooskos word met nuwe ywer afgedraf.

Dan is daar die blomme. Rose, rose, rose. Ek moet bieg. Dit is een van die grootste redes waarom Oktober my gunsteling maand is! Van rose sal ek seker nooit genoeg kry nie. Daar is die reuk van Yesterday-today-tomorrow en Jasmyn oral in die lug en amper alles wat kan blom, blom. Selfs die uie wat in my tuin vergete gebly het!

Maar, wat my die meeste van alles verstom is die Jakaranda bome wat klokslag, in Oktober, elke jaar, skielik uitbars in glorieryke pers trosse. Ek weet nie van een jaar wat Jakaranda bome nie in Oktober geblom het nie. Daar is selfs ʼn liedjie daaroor geskryf: “Pretoria, Jakarandastad, dis weer Oktobermaand…”

Elke jaar betyds.

Ons God van orde het dit so beplan.

ʼn Mens neem dit as vanselfsprekend. Maar dink ʼn oomblik hieroor na… dit word altyd weer lente. Vir die afgelope paar duisend jaar is daar winters en daar is somers. Daar is sekere dinge wat in elke seisoen gebeur en dit gebeur nou al so vir duisende jare…

God hou Sy skepping in stand. Is ons nie ook Sy skeppings nie? Waarom raak ons so moedeloos in ons winters? Waarom dink ons dit gaan vir ewig winter bly? Dit bly nooit vir ewig winter nie! Dit sal weer Oktober word. Soms voel dit of ʼn mens nie die winter gaan oorleef nie. Soms voel jy klaar so dood soos die kaal boomtakke. Maar onthou, daardie takke lyk net dood, hulle ís nie dood nie. In die lente verskyn nuwe lewe in die vorm van sagte groen knoppies aan daardie grys takke.

As daar nie ʼn winter is nie kan daar ook nie ʼn lente wees nie. Dalk moet ons soms in ons lewens ook koue winters deurgaan sodat ons ʼn nuwe-lewe-lente kan ervaar. En, net soos wat God sorg dat die Jakaranda bome elke Oktober blom, so sal God ook sorg dat ons Oktober die regte tyd opdaag.

Hy is altyd betyds.

\'n Woord

Liefste God…

Daardie lem weet presies waar my siel eindig en my gees begin. Die lem van U stem. Ek het nie eens geweet daar is so ʼn plek nie. Maar U lem het hulle netjies van mekaar geskei. En toe, net soos wat Lasarus uit die graf uit geroep is, word my gees geroep. En my gees gehoorsaam. Word lewend, staan op en gaan uit om die stem te ontmoet. Die stem wat toe al die tyd eintlik lewe. Dieselfde stem wat eens op ʼn tyd gesê het: “Laat daar lig wees…” skape toe weer. Hierdie keer ʼn nuwe gees. ʼn Nuwe mens.

So staan ek toe voor U. Die mens wat weer gebore is. Die mens wat U woord gehoor en dit aangeneem het. Geglo het. Skoon gewas deur die Woord wat my geroep het en wat ek ontmoet het en aan wie ek nou behoort. En dit is toe dat ek besef U woord is skerper as ʼn swaard met twee snykante. Dit sny deur die gedagtes in my hart en skei die goeies van die slegtes. Dit weet selfs van die slegtes wat maak of hulle goeies is. Daar is gedagtes wat ek dink is goed…maar dan kom U lem en sny die vrot plekke uit. Dit word ʼn snoeiskêr wat my reg snoei. Al die takke wat vrot vrugte dra val een vir een.

Maar, Liefste God, ek weet ook van ander lemme. Mense se tonge. Hulle word losgelaat om soos geslypte skeermeslemme wild rond te hardloop. Seepglad gesmeer met dodelike gif kry hulle dit reg om oral in te glip. Ook in hulle medemens se harte in. Swaardsteke.

Hoeveel harte het al doodgebloei?

Ek is bang vir die krag van daardie lemme. Dis ʼn mag wat dinge laat gebeur. Oorloë, egskeidings en selfmoord. Dit veroorsaak wegholbrande in mense se gedagtes. Dit verbrand drome, waardes en geloof…

Niemand spring dit vry nie. Almal kan hoor. Selfs met jou oë kan jy hoor. En die hitte van die vure wat aangesteek word voel jy oral. Jy kan nie daarvan wegkom nie. Dit steek ʼn gedagte in jou kop aan die brand. Gedagtes wat jy nie altyd vinnig genoeg kan blus voordat dit verder versprei deur jou eie woorde en dade nie.

Maar dan hoor ek weer U stem. U sê U sal my wegsteek van die skeermeslem-tonge sodat hulle my nie kan verwoes nie. U sê ek sal ʼn antwoord hê vir elke tong wat my aankla. Want U sit U woord in my mond. Dis soeter as heuning en meer vullend as brood. En daardie Woord in my mond word ʼn krag wat lewe bring. Dit word saad wat in mense se harte gesaai word.

Soms voel dit vir my asof party tonge uit die hel uit aangesteek word om my te verwoes. Maar ek weet nou dit gaan nie oor my nie. Dit is ʼn poging om u droom vir my te verskroei voordat dit kan wortel skiet en groei. Ek weet ook nou dat daardie helse vuur nie kan aanhou brand as U asem daaroor blaas nie. As U praat moet dit stop. Dan word dit net daar en dan gesmoor. Want sien, die hele leermag van engele staan gereed om U woord uit te voer.

Net soos wat reën eers die grond moet nat maak voordat dit terug opgetrek word, net so sal U woord eers doen wat dit moet doen voordat dit na U toe terugkeer. As U praat kom die skepping in beweging. U hou die heelal deur U woord in stand. Dis waarheid. Dis krag.

Hoe lief het ek U woord, Liefste God.


Dit is U.

\'n Brief aan Ma

Liewe Ma…


Om vier kinders te kan groot maak moet ʼn mens hare op jou tande hê. Want elke kind is ʼn klein beginner-mensie. Dis moeilik genoeg om een beginner-mensie in die regte rigting te stuur. Hoe doen ʼn mens dit met vier?


So hierdie is ʼn dankie-sê-brief.

Dankie vir die Bybel stories en die kerk toe gaan. Dankie vir “Ek is ʼn kindjie klein…” gebedjies en “ons praat nie so nie” vermanings. Dankie vir die kerk kampe en my Bybel.

Dankie dat ma dáár was. Elke middag na skool gereed om met huiswerk te help en vir ure te sit en wag by naskoolse aktiwiteite. Dankie dat ons nie nodig gehad het om ooit vermaak op ander plekke as by ons huis te gaan soek nie. Daar was altyd iets om te doen naweke en vakansies. Dankie dat ons buite kon speel en in die ou wilgerboom kon klim. En die siek-dae…hoe baie keer het ek nie, noudat ek self ʼn ma is, gewens Ma kon my kom versorg as ek siek is nie!

Dan was daar verjaarsdae en Kersfees. Die spesiaal opgemaakte pakkies met spesiaal uitgesoekte geskenke. Die tema koeke op aanvraag. Ek weet nou nog nie hoe ma dit reggekry het om ʼn klavier-koek te bak nie!  

Die tienerjare moes ma heel onverwags betrap het. Skielik dink die beginner-mensies hulle weet alles en hulle ouers weet net mooi niks van die lewe af nie. Dankie dat Ma voet neergesit het en nee gesê het toe dit nodig was.

Dankie dat ons kon lees tot ons boeke klaar was en dat ons die eetkamer as kunsstudio kon gebruik. Dankie dat ek kon skryf die hele vakansie lank en op die klavier kon tokkel tot vervelens toe. Dankie dat ma ons geleer het om “van hoek tot kant” skoon te maak en op te ruim.

En asof die tiener jare nie erg genoeg was nie, daag die stormagtige jongmens jare skielik op! Die beginner-mensies moes nou hulle voete vind en rigting kry in die grootmens wêreld. Baie dankie dat Ma soos ʼn rots gestaan het om te keer dat ek met die verkeerde man trou. Dankie vir ʼn veilige nes totdat ons gereed was om te vlieg.  

Ek weet nie of ek ooit vir Ma gesê het hoe verlig ek was op die oggende wat ma voor my hek gestop het om te kom help bottel gee en doeke omruil nie. Dit was altyd die oggende wat ek gedink het ek kan nie meer nie. Dankie vir die baba-oppas-dae en speel soos net ʼn ouma kan speel.

Nou dat ek self ʼn ma is weet ek…

Daar was kere wat ma net in die bed wou bly. Daar was kere wat ma gehuil het sonder dat ons weet. Daar was gebede en gebede en gebede. Daar was kere wat ma nie wou aandete maak en kosblikke pak nie. Daar was kere wat bekommernis oor ons ma se hart in ʼn yskoue hand vasgedruk het.

So hierdie is ook ʼn jammer-sê-brief.

Jammer dat ek nie tóé geweet het wat ek nou weet nie. Jammer dat ek nie vir ma koffie in die bed gebring het op die dae wat ma siek was nie. Jammer dat ek nie genoeg dankie gesê het nie. En jammer oor enige hartseer wat ek veroorsaak het in my dom-astrantheid waarvan ek dalk nie eens bewus is nie.

Dis nie sommer enige mens wat kans sien vir vier beginner-mensies nie. 
Maar om al vier in die regte rigting te kan stuur en ʼn volpunte eindresultaat van vier goeie, opregte, suksesvolle grootmense te kan hê…dit vat ʼn baie spesiale mens. 

My ma.

Baie dankie.

Kaalvoet deur die wildernis

My staptog deur die wildernis het veertien jaar gelede begin…
Daardie dag toe ek, op my verjaarsdag, gehoor het dat ek ʼn chroniese siekte het. Nee, ek gaan nie sê watter verjaarsdag dit was nie, so maklik gee ek nie my ouderdom weg nie (hehehe)!
Rheumatoϊde Artritis… wat op aarde is dit? Ek het ook nie geweet nie. Later, in ʼn spesialis se spreekkamer sou ek hoor dit is ʼn outo-immuun-siekte. Om een of ander rede besluit jou immuunstelsel jy is die vyand en word jou liggaam aangeval. In die geval van RA is dit jou gewrigte wat deurloop.
Was ek kwaad? Ja. Was ek bang? Ja. Het ek myself jammer gekry? Vreeslik baie. Het ek gebid vir genesing? Nee…
Hoekom nie?
Ek is self nie heeltemal seker nie. Dalk het ek gedink dat dit nou maar my lot is en klaar. Dalk was ek te kwaad vir God. Dalk het ek gedink dat ek seker maar verdien wat my oorkom en dat ek oor een of ander groot sonde gestraf word. Ek weet nie. Wat ek wel weet, is dat ek baie met God baklei het. Ek wou weet hoekom. Hoekom ék? Jy sien, ek het aan witbroodjie-sindroom gelei en was diep teleurgesteld dat so iets vir mý, die toonbeeld van voorbeeldigheid, moet oorkom.
Nou weet ek egter beter….hoekom níe ek nie?
Ek kry, na ʼn paar jaar in die wildernis, die boek The problem of pain deur C.S. Lewis in die hande. Sjoe! Met ʼn woordeboek langs my het ek deur die hoogdrawende, outydse Engels geworstel en so ʼn paragraaf per dag gevorder. Dit het maar stadig gegaan, want na elke gedagte moes ek eers self bietjie dink of ek die man se gedagte reg verstaan. Maar in daardie boek ontdek ek toe ʼn pad tussen deur die skerp klippe en warm sand…
God werk aan díe mense deur wie Hy wil werk.
Dink ʼn bietjie hieroor… God het met die Israeliete gewerk in die wildernis. Hoekom? Want  Hy het ʼn plan met hulle gehad. Was dit vir hulle lekker in die wildernis? Beslis nie. Maar dit was die plek waar God met hulle gepraat het. Waar Hy hulle vertel het hoe hulle anders kan wees as die ander volke. Dis waar Hy hulle heilig gemaak het. As jy ʼn kind van die Here is, kan jy met sekerheid weet dat jy deur die wildernis stap omdat God met jou wil werk.
Nog iets wat ek baie vinnig besef het, is dat ʼn mens nie die wildernis sonder God moet probeer deurstap nie. Moses het geweier om verder te gaan as God nie saamgaan nie. Nee, die wildernis is nie grappies nie. As jy jouself ook nou in ʼn wildernis bevind, is ek seker  jy sal “amen!” kan sê hierop.
So, hoe dan nou gemaak? Moet ons nou maar net ons lot aanvaar en sirkels loop in die wildernis? Of mag ons bid vir ʼn pad uit?
Ja, ons mag.
Hoe weet ek dit? Want die Israeliete was op pad uit. Na ʼn beloofde land toe. Die oomblik toe ek dit besef het, het ek begin bid vir genesing.
Een aand het ek moedeloos gebid: “Here, hoe weet ek dat U ooit na my luister?” Die volgende oggend in die kerk het ek myself skoon simpel geskrik toe die pastoor reguit na my kyk en sê: “God hears every prayer you pray.”
Jy in die wildernis… onthou…jy is op pad uit…
So stap voort. Al is dit kaalvoet.
Die wildernis rondom Jerigo in Israel

Jou droom…

thehobbeehive.com
Wat het Die Lelike Eendjie, Die Keiser Se Nuwe Kleed en Die Prinses En Die Ertjie alles in gemeen?  

Hans Christian Andersen natuurlik.

Die meeste van ons het groot geword met hierdie feëverhale en ons weet dalk ook wie die skrywer van hierdie geliefde stories was. Maar, so ʼn ruk gelede, beland ʼn inligtingstuk oor Hans Christian Andersen in my hande en wat ek daar lees kan ek amper nie glo nie…. sy hoërskool onderwysers het hom aangeraai om sy stories in die asblik te gooi, want niemand sal dit ooit wil lees nie!

Wat as hy dit gedoen het? Wat as hy hulle geglo het?

Hierdie gedagte het my laat wonder of daar nóg sulke lewensverhale is en ek gaan doen toe ʼn bietjie navorsing.  Daar ontdek ek dat die meeste van die groot name wat ons ken, nie sommer so oornag groot geword het nie.

Hier is ʼn paar voorbeelde:

Harland Sanders, die stigter van Kentucky Fried Chicken, se resep is deur een duisend en nege restaurante afgekeur.

Henry Ford se besigheid het hom vyf keer bankrot gelaat.

Walt Disney is deur die koerant waar hy gewerk het afgedank omdat hy, volgens hulle, ʼn tekort aan verbeelding en goeie idees gehad het!

Thomas Edison se onderwysers het hom vertel dat hy te dom is om enige iets te leer en hy is later in sy lewe twee keer afgedank. Hy het ʼn duisend onsuksesvolle pogings gehad voordat die eerste gloeilamp in sy hand geskyn het.

Charles M. Schulz, die skepper van Charlie Brown, se strokiesprente is gedurig afgekeur deur sy hoërskool se jaarblad-komitee. Sestig jaar later het hulle egter ʼn groot standbeeld van Snoopy in die skool se ingangsportaal opgerig.

Theodor Seuss Geisel (Dr Seuss) se eerste manuskrip is sewe en twintig keer afgekeur voordat “And to think that I saw it on Mulberry Street” die lig gesien het.

Daar is nog ʼn baie lang lys van voorbeelde uit die lewens van mense soos Albert Einstein, Soichiro Honda, F.W Woolworth, Bill Gates, Isaac Newton, die Wright broers en Steven Spielberg om maar net ʼn paar op te noem.

As ʼn mens al hierdie aanhouer-wen-verhale lees spring een vraag natuurlik in jou kop op: “En wat van mý lewe?”

Wat is jou droom?

Het jy die eerste negatiewe kommentaar geglo en jou droom laat smoor? Dalk het jy vasgebyt tot by die honderdste een en toe maar opgegee?

Jy sien, ek glo elke mens word met ʼn droom gebore. God se droom vir jou lewe…
Maar die vyand hou nie van daardie drome nie. Hy sal alles doen om daardie droom te keer. Hy steek tonge aan die brand om daardie droom te verskroei nog voordat die blare-koppie mooi behoorlik bokant die grond uit gestoot het. Soms stuur hy ander dinge oor jou pad, tragedies, siektes, depressie, alles in ʼn poging om die droom te smoor.

Moet dit nie toe laat nie. Jy kan God se droom vir jou lewe laat waar word as jy vasbyt en aanhou. Wat sou gebeur het as al hierdie mense opgegee het? Dink ʼn bietjie hoe anders sou ons lewens gewees het sonder gloeilampe, vliegtuie en, ja, KFC?   

Hans Cristian Andersen, Walt Disney en Charles M. Schulz het nie die brandende tonge geglo nie.

Jy hoef ook nie.

Ken jy enige aanhouer-wen-verhale? Dalk selfs jou eie? Ek sal dit graag wil hoor!