Ek weet dit klink soos ʼn cliché, maar sonder dat ek dit so beplan, word elke gedig ʼn getuienis van God in my lewe. Hy is my God en ek behoort aan Hom. Daarom kan dit nie anders nie.

Soos wat ek in my vorige plasing aangekondig het, is ek nou druk besig met gedigte skryf vir die beloofde digbundel. Uitgewers is klaar opgelyn. Sperdatum is klaar vasgestel. Nou moet die gedigte net geskryf word.

Hier is so ʼn voorsmakie van wat sover al in die digbundel gaan verskyn:

roes

alleen 
in jou probeer verstaan
gee jou glimlag sluk jou traan

veg
vir nog ʼn weer probeer
rek jou hartspier om die seer

hoop
op daardie nuwe kans
loop die stofpad soos ʼn dans

bid
die roes uit jou gestel
sit die las neer en vertel

saam
sit Iemand wat verstaan
dra jou pyn en tel jou traan

© Madeleine Venter 2021


Storm

Weer ʼn storm
nog ʼn keer
groter branders
dieper seer.

Donker tree aan
winde skree
dieptes sak weg
in die see

van die mensdom
met die stank
wat uit hulle
harte rank.

Dan hoor ek
ʼn stem so stil
harder as
die hele spul:

Bedaar

Golwe val plat
donker vlug
ranke verdor
winde sug.

Die Een wat
in my, om my praat
het die storm
stil kom maak.   

© Madeleine Venter 2021
bloeisels

in die grond gelê en vrot
op die roepstem draai my lot
baklei teen slik en modder tot
ranke uitsprei en ek bot
bloeisels
vrugte
vir my God

© Madeleine Venter 2021
Verskroeide aarde

Onder dooie, grys as
van iets wat was
besluip lewe jou nood
ʼn oorwinning oor dood
in nuwe-groen kleur
die wonder gebeur
staan op uit die roet
die dag tegemoet.

© Madeleine Venter