Hierdie verhaal is verlede jaar gekies vir publikasie in Kreatio se kortverhaalbundel, Komieklike Kortverhale. Lekker lees 🙂

Toeskouers

Milo hardloop oor die strand in die rigting van ʼn vinnig groeiende groepie mense langs die getypoel. Met my strooihoed in die een hand en my plakkies in die ander, hardloop ek benoud agterna.

Wie weet waarom die mense daar so saamdrom? Dit kan enige iets van ʼn bloublasie tot ʼn uitgespoelde lyk wees en my Milo is ewe vrolik op pad om sy neus ongenooid in hulle sake te gaan steek.

“Milo!” roep ek uitasem en tevergeefs.

Hy het die groepie mense bereik en dring hom nou so ewe stertswaaiend tussen die skare in.

“Milo!” roep ek weer en kry ʼn vuil kyk van die oom in wie se oor ek perongeluk skree. “Jammer, dis my hond, ag jammer,” glimlag ek verleë terwyl ek versigtig mense uit die pad uit stoot.

Uiteindelik voor, sien ek waaroor die bohaai gaan. ʼn Gesette tannie sit half weggesak in die nat sand met haar bene reguit voor haar uitgestrek. Eenkant staan haar tengerige eggenoot moedeloos en toekyk hoe sy tevergeefs probeer opstaan.

“Probeer tannie se bene buig,” stel een jong knaap voor. “Dit sal dalk makliker wees vir tannie om dan op te staan.”

“Vir die hoeveelste keer moet ek nou vir julle sê, ek kan nie beweeg nie!” kom die benoude antwoord. “Wat daarvan jy hou op slim wees en probeer my ophelp? Dalk is jy sterker as die man wat netnou probeer het,” sê sy, beskuldigend in die tengerige man se rigting.

Die jongman kyk desperaat na sy vriend wat met moeite sy lag binnehou. “Kom help my, man,” sis hy deur sy tande en gee hom ʼn klap teen die bors met die agterkant van sy hand.

Vol bravade hak die twee jongmanne hulle arms onder die tannie se elmboë in, kry vastrap plek in die sand en beur sodat jy net spiere sien bult. Maar tevergeefs. Nog ʼn paar mans kom hulle te hulp deur van agter af te probeer lig. Na ʼn rukkie se gespook en gestoei gee hulle egter moed op en gaan staan uitasem eenkant met rooi gesigte en gekrenkte ego’s.

“Ek stel voor ons grawe die nat sand onder die tannie uit en vervang dit met droë sand,” kom ʼn voorstel vanuit die skare. “Die nat sand is nou soos dryfsand waarin sy vassuig.”

“Of wat daarvan as ons haar probeer uitsleep?” kom ʼn volgende. “My beach buggy staan net hier anderkant geparkeer.”

“Ek weet! As die tannie gaan lê kan sy dalk probeer uitrol.”

“Nee man! Nou-nou het sy heeltemal weggesak en dan kry ons haar nooit weer nie!”

“Beter idee, kom ons wag vir die gety om in te kom. Dalk spoel die branders haar dan uit.”

“Ek dink nie dit sal werk nie. Sy mag dalk net sink.”

En so word die een idee na die ander tussen die groepie mense rondgeslinger terwyl die tannie se geduld al hoe minder word.

“Is daar nou wraggies niemand wat my kan ophelp nie?” vra sy vies.

ʼn Pa en sy twee seuntjies kom nader gedraf met ʼn lyfplank en nadat ʼn gat langs haar agterstewe gegrawe is, word die lyfplank soos ʼn hefboom onder haar ingedruk.

Hoopvol staan die skare nader en haar tengerige eggenoot klap sy hande dankbaar. “Wat ʼn goeie plan! Baie dankie!”

Skaars het hulle egter begin om die hefboom-teorie toe te pas, of daar is ʼn vreeslike kraakgeluid en die lyfplank breek in twee stukke. Een van die seuntjies begin hartverskeurend te huil. Die tengerige man belowe dadelik ʼn nuwe lyfplank terwyl die pa kopskuddend protesteer. Die knaap het nog een by die huis. Dit is glad nie vir die kind nodig om so te kere te gaan nie.

“Ek kon hulle vertel het dit gaan nie werk nie,” lig ʼn kenner ongenooid sy mening.

“Nee wat, ons sal moet hulp ontbied,” sê ʼn dame kopskuddend na ʼn oomblik van stilte, “moet een van ons nie maar die lewensredders gaan roep nie?”

“Dit lyk my so,” antwoord die tannie se man mismoedig. “Ons het al alles probeer wat ons kon.”

Milo het homself intussen tuis gemaak op die tannie se skoot. “Kan jy dit nou glo?” kla sy by hom. “Nie een van hierdie mense kan my ophelp nie!”

Milo blaf en gee haar ʼn paar simpatieke lekke onder die ken voordat hy van haar skoot afspring en opgewonde op die strand begin rondsnuffel. Dit is nie lank nie, of hy snuffel iets raak en begin verwoed in die sand te grawe.

“Jou hond grawe op die verkeerde plek,” sê ʼn mansstem met ʼn spotlag en ek kyk vies om.

Ek kyk my vas in ʼn mooi paar blou oë. Rondom die oë is vriendelike lagplooitjies en tussen die stoppelbaard ʼn aantreklike glimlag.

Vinnig sluk ek my viesgeid en glimlag terug. “Ja dit lyk my so, nè?”

“Ek het ook ʼn Yorky by die huis,” gesels die mooi man. “Hulle is baie karaktervolle honde.”

“Dit kan jy weer sê,” lag ek en skud my kop in Milo se rigting, waar hy nou al besig is met die derde gat. “Ek wonder waarom grawe hy so?”

“Seker agter ʼn krap aan,” sê die mooi man. “Dit gee darem die arme tannie iets om na te kyk terwyl sy sit en wag vir iemand om haar op te help.”

“Hoe lank sit sy nou al daar?” vra ek nuuskierig.

“Al ʼn hele rukkie,” antwoord hy. “Sy het hier langs die water gesit en kyk terwyl haar man geswem het. Nadat hy klaar geswem het en afkondig het dat hy nou honger is, wou die tannie natuurlik opstaan sodat hulle iets kan gaan eet, maar sy kon nie.”

“Het jý al probeer om haar op te help?” vra ek en loer so ongemerk as moontlik na sy bruingebrande, bo-arms.

“Nee,” grinnik hy, “ek verkies om ʼn toeskouer te wees.”

“O, natuurlik,” sê ek mymerend, “net nóg ʼn toeskouer. Dink jy nie daar is genoeg toeskouers nie?”

Met ʼn geamuseerde uitdrukking op sy gesig en sy kop effens skuins gedraai antwoord hy: “Ek weet wanneer dit tyd is om betrokke te raak.”

“En hoe weet jy dit?” vra ek en probeer om nie te diep in sy betekenisvolle kyk verlore te raak nie.

“Soms is dit wys om net eers seker te maak jou betrokkenheid gaan nie ongenooid wees nie,” antwoord hy, “uit respek uit.”

“Dis waar,” antwoord ek met ʼn knik, “dis eintlik nogal baie belangrik om seker te maak jy mag maar betrokke raak.”

“Presies,” glimlag hy, “veral as jy graag wil betrokke raak.”

Terwyl ek nog wonder of ek sy stelling reg interpreteer, begin die klein skare skielik lag en ek sien dat dit vir Milo is wat hulle so lag. Hy het die krap, waaragter hy so passievol aan gegrawe het, gekry en is nou besig om hom oor die sand te jaag. Met sy stertjie vrolik in die lug spring hy die kant toe en dan daardie kant toe terwyl die reuse krap benoud heen en weer hardloop, opsoek na ʼn gat om in te verdwyn. Milo is egter vasberade en die arme krap se kanse op ontsnapping raak al hoe minder.

Dan gewaar die krap sy uitkomkans… die groot gat wat by die tannie se agterstewe gegrawe is vir die lyfplank-reddingspoging. Met ʼn stinkspoed pyl hy op die gat af en verdwyn net betyds daarin.

Die tannie gee die allervreeslikste gil en skiet soos ʼn vuurpyl in die lug in op.

ʼn Geskokte stilte daal oor die groepie mense neer. Dan begin die mooi man skielik hande klap en almal volg sy voorbeeld. Ewe kordaat, gaan sit Milo en glimlag vir die mense, kompleet asof hy weet dat hy die held van die dag is.

Die tannie bly botstil staan terwyl daar opgewonde gelag en gesels word oor die gebeurtenis totdat almal, behalwe ek, Milo en die mooi man, weg is.

“Waarvoor is jy lus, Freek?” vra sy uiteindelik vir haar man wat nog nie die verbaasde uitdrukking op sy gesig kon afvee nie.

“Pizza,” antwoord hy versigtig, “ek is lus vir pizza.”

“Pizza?” kap sy met ʼn kwaai stem. “Daar gaan beslis nie vandag pizza geëet word nie. Ek is lus vir gebakte vis met slaai. Kom!”

Gedwee stem haar man in en die twee stap weg in die rigting van die seekos-restaurant.

“En jy?” vra die mooi man soos ons hulle staan en agterna kyk, “Waarvoor is jy lus?”

“Ekskuus?” vra ek, nog ʼn bietjie uit die veld geslaan.

“Wel,” lag hy, “jou hond het tot die tannie se redding gekom en ons moet dit darem seker vier met ʼn roomys of iets?”

Milo kom spring vrolik om sy voete rond en hy tel hom op. “Dink jy ook dis ʼn goeie plan, my brak?” vra hy vir Milo wat terug antwoord met ʼn sopnat lek oor die man se stoppelbaard.

Ek staan ʼn tree terug en bestudeer die prentjie voor my met aandag. Geen ring aan die vinger of in die neus nie. Nog geen grys strepe langs die slape nie. ʼn Oop, vriendelike gesig. En Milo hou van hom.

“Of wil jy eers nog ʼn rukkie net ʼn toeskouer wees?” vra hy met ʼn moedswillige pluk aan sy een mondhoek.

Ek voel ʼn blos by my nek opkruip en kyk vinnig weg. “Roomys sal lekker wees, dankie,” sê ek, “en ek is self nogal honger. Miskien kan ons eers iets gaan eet.”

“Pizza?” vra hy en ek lag.

“Ja, beslis pizza,” antwoord ek. “Sommer wegneemkos, dan kom sit ons hier op die strand en eet.”

“Goeie idee,” knik hy, “dan kan Milo saameet. Hy het immers hierdie dag op meer as een manier baie goed laat uitdraai.”

“Inderdaad,” sê ek en knipoog vir my hond.

Die einde

2 Comments

  1. Toortsie sê:

    Hierdie storie verdien om opgeneem te wees in ‘n bundel. Hartlik geluk!

    Liked by 1 person

    1. Madeleine Venter sê:

      Duisend dankies, Toortsie! 😊

      Liked by 1 person

Laat ‘n boodskap na Toortsie Kanselleer antwoord

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op ‘n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out /  Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out /  Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out /  Verander )

Connecting to %s