C.S Lewis het gesê: “You don’t have a soul. You are a Soul. You have a body.”

Ek het onlangs die boek, 90 minutes in heaven, deur Don Piper, gelees. Hy het ʼn baie ernstige motorongeluk oorleef nadat ʼn dominee in die wrak van sy motor geklim en vir hom gebid het. Hy was eintlik reeds dood, maar die dominee se gebed het hom uit die dood uit terug gebring. In die boek vertel hy wat met hom gebeur het tydens die negentig minute waarin hy dood was. Hoe hy vriende en familie wat reeds oorlede was gesien het en hoe asemrowend die hemel is.

Ja, ek weet wat jy dink. En dis goed so. ʼn Mens moet maar altyd bietjie skepties oor sulke stories wees. Ek het ook al baie van hulle gelees wat my hardop laat lag het.

Maar, daar is ʼn egtheid aan hierdie verhaal wat jou kritiese stemmetjie stil maak.

In die boek maak Don Piper ʼn stelling wat my goed laat nadink het. Hy sê: “I felt as if I had never seen, heard, or felt anything so real before. Never, even in my happiest moments, had I ever felt so fully alive.” En op ʼn ander plek: “Think of the worst thing that’s ever happened to you, the best thing that’s ever happened to you, and everything in between. Heaven is more real than any of those things.”

Ons praat van realiteit. Alles wat ons met ons sintuie kan beleef is eg. Vandaar die sê-ding “Knyp my, ek wil seker maak ek is wakker.” Solank die natuurwette nagekom word, is dit eg. Maar hier beweer Don Piper dat die hemel vir hom meer realisties as sy lewe op aarde gevoel het en dat hy nog nooit so lewendig gevoel het as toe hy eintlik dood was nie…

Waarom het Jesus gesê “Ek is die brood wat lewe gee”? Waarom het Hy gesê: “wie van die water gedrink het wat Ek hom sal gee, sal in alle ewigheid nooit dors kry nie”? Ons weet Hy het nie van ons fisiese liggame gepraat nie. Ons weet Hy het nie van regte brood en regte water gepraat nie.

Jy sien, Hy is die een wat ons geskape het wat ons is…’n siel met ʼn liggaam.

Deesdae word groter pogings aangewend om ons liggame gesond te hou. Mense raak al hoe meer bewus van dinge wat ons liggame skade aandoen en elke nou en dan is daar die een of ander wonderlike dieet wat van jou die gesondste, mooiste lyf ooit gaan maak. Niks fout daarmee nie. Ons moet tog mooi kyk na hierdie tente van ons, soos wat Paulus dit noem. Maar, ek kan nie help om te wonder of ons nie dalk die groter prentjie mis kyk nie.

Dit lyk amper vir my asof hier in twee rigtings beweeg word. Hoe meer passievol ons oor ons liggame raak, hoe minder passievol raak ons oor ons siele. Ons word nie net gebombardeer met gesonder idees vir ons liggame nie, ons word ook al hoe meer sielsgif gevoer.

Skakel maar net die TV aan as jy wonder of ek nou die kluts kwytgeraak het. Gaan kyk ʼn bietjie watter flieks wys. Watter boeke is top verkopers. Hou jou oor op die grond en luister wat word ons kinders geleer oor monsters, hekse en vampiere. Hoeveel mense gaan nog met die Bybel onder die arm kerk toe? Die Bybelverse word mos nou mooi groot daar op die bord gegooi. Is dit regtig nodig om seker te maak dit staan wel so in die Bybel?

Ons is baie besorgd oor wat ons liggame gevoer word. Maar, dalk is jy anoreksies omdat jy nie jou daaglikse brood inkry nie.

In die Middeleeue is daar blykbaar net elke ses maande gebad. Ons weet nou ons moet elke dag bad. Maar, dalk is jy nog vuil teen die tyd dat jy by die hemel se hekke wil instap, omdat jy nooit skoongewas is met die bloed van die Lam nie.

Die ewigheid is ʼn lang tyd om verkeerd te wees.

Ons raak moedeloos as dinge nie uitwerk soos wat ons dink dit moet uitwerk nie. Ons raak benoud as ons die nuus lees en dan vlug ons na groener gras. Ons jaag deur ons lewens en werk onmenslike lang ure om skuld af te betaal. Skuld wat ons maak sodat ons die lewens kan leef wat die samelewing sê ons moet leef. Ons dink hierdie wêreld is al wat daar is. Maar ons kyk die groter prentjie mis.

Wanneer laas het jy stil gesit en ordentlike brood geëet?


Waarmee voed jy jou siel?